سفرگو: رییس جامعه بوم گردی های ایران بر نقش این محل اقامت ها در رونق صنایع دستی و پیوند آن با گردشگری پایدار تاکید کرد.
به گزارش سفرگو به نقل از مهر، یاور عبیری رئیس جامعه انجمن های حرفه ای اقامت گاه های بوم گردی ایران در یادداشتی نوشت: «صنایع دستی در ایران فقط یک میراث فرهنگی نیست؛ بلکه قسمتی از نظام زنده معیشت، هویت و اقتصاد جوامع محلی است. در تجربه میدانی بوم گردی ها به روشنی دیده می شود که هرجا صنایع دستی از متن زندگی روزمره جدا شده، کم کم کارکرد فرهنگی و اقتصادی خودرا از دست داده است.
اقامتگاه های بوم گردی در سالیان اخیر به یکی از مهم ترین حلقه های اتصال میان «تولید محلی» و «بازار گردشگری» تبدیل گشته اند. این اقامت گاه ها فقط محل اقامت نیستند؛ بلکه می توانند بستر تجربه زیسته فرهنگ محلی باشند؛ جایی که صنایع دستی نه در قالب ویترین های تزئینی، بلکه در قالب پروسه واقعی تولید، آموزش و روایت عرضه می شود.
در تجربه جامعه انجمن های حرفه ای اقامت گاه های بوم گردی ایران، روشن شده است که توریست امروز بدنبال کالای صرف نیست؛ او بدنبال معناست. وقتی یک هنرمند محلی در فضای بوم گردی به تولید گلیم، سفال یا دست بافته های سنتی می پردازد، توریست نه فقط خریدار محصول، بلکه شاهد یک زیست فرهنگ اصیل می شود. این همان نقطه ای است که صنایع دستی از «سوغات» به «تجربه فرهنگی» ارتقا پیدا می کند.
با این حال باید واقع بین بود؛ این پیوند هنوز ساختارمند نشده است. نبود زنجیره تأمین پایدار، ضعف در بازاریابی حرفه ای، و فاصله میان سیاستگذاری فرهنگی و واقعیت میدانی، سبب شده بخش بزرگی از ظرفیت بوم گردی ها در دفاع از صنایع دستی بالفعل نشود. اگر این شکاف ادامه پیدا کند، صنایع دستی بازهم در معرض تبدیل شدن به کالای فصلی و تزئینی باقی خواهد ماند.
در نگاه توسعه پایدار، بوم گردی ها می توانند نقش یک «زیرساخت فرهنگی-اقتصادی» را ایفا کنند؛ زیرساختی که در آن آموزش نسل جدید هنرمندان، عرضه مستقیم، و گردش اقتصاد محلی بصورت هم زمان اتفاق می افتد. این مسیر نیازمند حمایت نهادی، تسهیل گری قانونی و نگاه یکپارچه به گردشگری فرهنگی است.
روز جهانی صنایع دستی یادآور این واقعیت است که حفظ این هنرها بدون اتصال به زندگی امروز امکان ندارد. آینده صنایع دستی در ایران، در گروی پیوند واقعی آن با زیست بوم های گردشگری پایدار است؛ نه در جداسازی و موزه ای کردن آن.»
خلاصه اینکه این محل اقامت ها فقط محل اقامت نیستند؛ بلکه می توانند بستر تجربه زیسته فرهنگ محلی باشند؛ جایی که صنایع دستی نه در قالب ویترین های تزئینی، بلکه در قالب فرآیند واقعی تولید، آموزش و روایت عرضه می شود. در تجربه جامعه انجمن های حرفه ای محل اقامت های بوم گردی ایران، روشن شده است که گردشگر امروز بدنبال کالای صرف نیست؛ او بدنبال معناست. این همان نقطه ای است که صنایع دستی از سوغات به تجربه فرهنگی ارتقا پیدا می کند. در عین حال باید واقع بین بود؛ این پیوند هنوز ساختارمند نشده است.