گردشگری ریلی در ورسک مسیری با جاذبه های جهانی
سفرگو: پل های تاریخی، تونل های قدیمی و جنگل میلیون ساله هیرکانی در امتداد مسیر ریلی سوادکوه چشم اندازی کم نظیر ساخته اند، مسیری که امروز به مقصدی جذاب برای گردشگران وعکاسان تبدیل گشته است.
خبرگزاری مهر؛ گروه استان ها- سمیه اسماعیل زاده: سوادکوه یک موزه است، موزه ای بدون دیوار که سقفش آسمان است و گنجینه هایش، پل های تاریخی و درختانی با قدمت میلیونها سال. موزه ای که آرام حرکت می کند و در این حرکت آهسته می توان از پشت پنجره قطار تمام جزییات را تماشا کرد؛ با نمایی متفاوت از آن چه در عکس ها دیده ایم.
این موزه، مسیر ریلی سوادکوه است؛ موزه ای تاریخی و طبیعی که همگام با ریل ها جریان دارد.
ویترین اول: موزه ای تاریخی
قطار آرام روی پل می لغزد، زیر پا، دره ای باریک و عمیق گسترده است و ۱۱۰ متر پایین تر، نهری باریک در بستر دره جاری است، چند نفر هم از پایین ایستاده اند و پل را تماشا می کنند. این پل را بارها در عکس ها دیده ای.
شاید در جاده ترانزیتی تهران-شمال از دور آنرا با دست نشان داده باشی یا توقفی کوتاه کرده و با آن عکس یادگاری گرفته باشی، اما اینجا داستان فرق دارد؛ قطار از جایی می گذرد که هیچ جاده آسفالته ای آدمی را به آن نمی رساند، اینجا بالای پل ورسک است؛ جایی میان آسمان و زمین.
نزدیک به یک قرن اینجا موزه ای جریان دارد؛ هم مسیر با پل ورسک، ایستگاه شورآب با چشمه هزار رنگش، پل قوسیِ آجری کلانتری دوآب، سه خط طلا و یک کلیسای کارگری کوچک، آنقدر کوچک که برخی آنرا کوچک ترین کلیسای جهان می دانند.
اینها بخش تاریخی این موزه اند؛ سازه هایی که هنوز ایستاده اند و هنوز حرکت و زندگی در آنها جریان دارد. هر پل، ایستگاه و سازه در این راه ریلی، هویتی ماندگار است و برای شناخت دقیق تر گنجینه های این ویترین تاریخی سراغ رئیس اداره میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی شهرستان سوادکوه می رویم.
ثبت ۲۳ پل تاریخی
به گفته محسن نژادابراهیم رئیس اداره میراث فرهنگی شهرستان سوادکوه در این راه ۲۳ پل به ثبت ملی رسیده اند که پل های دوازده چشمه شوراب، ورسک، اوریم و کلانتری دوآب از شاخص ترین آنها هستند. افزون بر این، برخی ایستگاههای راه آهن مانند سرخ آباد، دوگل و ورسک، دو تونل، سینمای شوراب (باراک) و قبرستان اخوت هم در شمار آثار ثبتی این محدوده قرار دارند.
او با اشاره به اینکه علاوه بر این ها، آبشار شوراب هم بعنوان یک میراث طبیعی ثبت ملی شده است، می گوید: همه این آثار برای گردشگران، چه در قالب سفر با قطار گردشگری و چه در سفرهای مستقل جذابیت دارد.
نژاد ابراهیم ضمن اشاره به ثبت جهانی راه آهن سراسری ایران در لیست جهانی یونسکو در سال ۱۴۰۰، این اتفاق را مهلتی برای حفاظت بهتر از بناهای تاریخی و معرفی ظرفیتهای گردشگری مسیر در سطح ملی و بین المللی می داند و می افزاید: جاذبه های مسیر ریلی سوادکوه به تماشای پل ها و بناها محدود نیست و در شش ماه ابتدای سال، چشم انداز شالیزارها و شیوه کشت سنتی نشا و برداشت برنج می تواند قسمتی از تجربه گردشگری ریلی باشد.
معرفی صنایع دستی و جاذبه های گردشگری
به گفته او، توقف قطار گردشگری تهران-شمال در روستای شوراب و برگزاری بازارچه موقت می تواند مهلتی برای معرفی صنایع دستی، غذاهای محلی و دیگر جاذبه های شهرستان و خرید این محصولات باشد؛ فرصتی که می تواند توریست را به سفری باردیگر و مستقل به سوادکوه ترغیب کند تا هریک از این بناها را در زمانی بالاتر از حضور یک روزه قطار گردشگری ببیند و تجربه کند.
رئیس اداره میراث فرهنگی شهرستان سوادکوه ضمن اشاره به ظرفیتهای گسترده سوادکوه در این راه ریلی، می گوید: با وجود قرار گرفتن این مسیر ریلی در محدوده سرزمینی شهرستان، تا حالا نقش مشخصی برای سوادکوه در قطار گردشگری تعریف نشده است. از همین رو، میراث فرهنگی سوادکوه خواستار ایفای نقش پررنگ تر در معرفی، بهره برداری و سامان دهی این ظرفیت گردشگری می باشد.
ویترین دوم: موزه ای طبیعی
بخش طبیعی این موزه خود ریل است؛ ریل هایی که بر دامنه و در عمق کوهستان فراز و نشیب می کنند و سه خط طلا را می سازند و سپس در پیچ وتاب جنگل هیرکانی پیش می روند. همان دو خط آهنی که از میان درختان میلیون ساله می گذرد؛ گاهی آنقدر به تنه درختان نزدیک می شود که شاخه ها روی ریل سایه می اندازند و گاهی آنقدر در مه فرو می روند که انگار راه به سرزمینی دیگر دارند.
همین هم زیستی ریل با کوهستان و جنگل، مسیر ریلی سوادکوه را به مقصدی محبوب برای گردشگران و عکاسان تبدیل نموده است.
گردشگرانی که زیبایی اینجا را با عکس به یادگار می برند و عکاسانی که ساعت ها منتظر ترکیب مناسب نور، حرکت و سکون می مانند و نتیجه هزاران عکس از ریل ها در میانه جنگل و پل و کوه است که در پروفایل های صفحات مجازی جا خوش می کند.
زیبایی های این منطقه، از چشم اندازهای صخره ای تا دره های عمیق، سوژه ای بی نظیر برای ثبت تصاویر فراهم آورده است، اینها حرف های حسن عیسی پور (مقدسی) است، عکاسی که ۱۵ سال سابقه عکاسی دارد و مسیر ریلی سوادکوه را تصویری کم نظیر از تلفیق اعجاب آور طبیعت و سازه دست بشر می داند.
با این حال، این مسیر بدون خطر هم نیست. به نقل از ایشان، نزدیکی غیرایمن به قطار درحال حرکت و احتمال سقوط از ارتفاعات همچون مخاطرات جدی عکاسی در این منطقه است.
مقدسی با اشاره به اینکه علاقمندان زیادی برای عکاسی به این مسیر می آیند، می افزاید: اما خیلی از آنها از خطرات آگاه نیستند. عرض کم مسیر ریلی، عدم اطلاع از زمان حرکت قطار افراد را ناخواسته در معرض حوادث جبران ناپذیر قرار می دهد و نیازمند تدبیر جدی مسئولان است.
عشقعلی ایران منش عکاس دیگری است که در ۳۷ سال تجربه عکاسی اش، از این موزه تاریخی و طبیعی بارها عکاسی کرده است و از تجربه اش می گوید: ثبت یک قاب ایده آل ساعت ها انتظار و برنامه ریزی دقیق می طلبد و برای ثبت یک عکس ماندگار، خصوصاً در نقاطی مانند سه خط طلا و پل ورسک، اولین و مهم ترین عامل نور مناسب است؛ این که در چه ساعتی از روز عکاسی صورت گیرد و قطار مسافری یا باری چه زمانی از مسیر عبور کند.
همنوایی بین سازه ها و طبیعت
ایران منش وجود ایستگاههای قدیمی راه آهن، مسیرهای ریلی در دل جنگل، تونل ها و پل های تاریخی، منظره ای شگرف و چشم نواز خلق کرده است؛ یک همنوایی و هماهنگی میان سازه ای انسانی و طبیعت، به صورتی که انگار ریل قسمتی از طبیعت و هویت منطقه شده و نه فقط از زیبایی چشم انداز نکاسته بلکه به جذابیت آن افزوده است.
وی همنشینی ریل، جاده بین المللی، رودخانه، جنگل، کوهستان، شالیزارها و بالاتر از ۳۰ پل را یک قاب کم نظیر می داند که در عکاسی هوایی بیشتر قابل لمس است و می افزاید: این ترکیب منحصربه فرد سبب شده است که مسیر ریلی سوادکوه برای عکاسان، گردشگران و حتی اشخاصی که برای اولین بار به این منطقه سفر می کنند، بسیار جذاب و خاطره انگیز باشد.
به گفته این عکاس، در پاییز و زمستان، رنگ های گرم جنگل، مه شناور در دره ها، برف و باران، فضایی رویایی و شاعرانه به این مسیر ریلی می بخشند اما خیلی از گردشگران و عکاسان باور دارند مسیر ریلی سوادکوه در هر چهار فصل سال زیبایی های خاص خویش را دارد و هر بار می تواند قاب تازه ای برای ثبت و ماندگار شدن پیش روی عکاس بگذارد.
شاید به این علت است که این موزه هیچگاه تکراری نمی شود؛ نه برای عکاس، نه برای توریست و نه برای کسی که از پشت پنجره قطار این چشم انداز سیال را تماشا می کند. ریل ها از فراز پل ها و کوه ها می گذرند و در دل جنگل هیرکانی پیش می روند؛ امتدادی از حافظه تاریخی، مهندسی و طبیعت که با هم موزه ای خاص ساخته اند.
موزه ای همیشه در جریان، بدون دیوار، بدون تشریفات اما درست به همین دلیل، نیازمند دیده شدن، حفاظت و مراقبت بیشتر است.
خلاصه اینکه شاید در جاده ترانزیتی تهران-شمال از دور آن را با دست نشان داده باشی یا توقفی کوتاه کرده و با آن عکس یادگاری گرفته باشی، اما اینجا داستان فرق دارد؛ قطار از جایی می گذرد که هیچ جاده آسفالته ای آدمی را به آن نمی رساند، اینجا بالای پل ورسک است؛ جایی میان آسمان و زمین. نزدیک به یک قرن اینجا موزه ای جریان دارد؛ هم مسیر با پل ورسک، ایستگاه شورآب با چشمه هزار رنگش، پل قوسیِ آجری کلانتری دوآب، سه خط طلا و یک کلیسای کارگری کوچک، آنقدر کوچک که برخی آن را کوچک ترین کلیسای جهان می دانند. همان دو خط آهنی که از میان درختان میلیون ساله می گذرد؛ گاهی آنقدر به تنه درختان نزدیک می شود که شاخه ها روی ریل سایه می اندازند و گاهی آنقدر در مه فرو می روند که انگار راه به سرزمینی دیگر دارند.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب