تاریخ شفاهی فراتر از ثبت خاطرات و روایت رویدادها
به گزارش سفرگو، عضو شورای سیاستگذاری تاریخ شفاهی وزارت میراث فرهنگی، در اولین کارگاه آموزشی تاریخ شفاهی، بر نقش این شیوه پژوهشی در کشف ناگفته های رویدادهای تاریخی تاکید کرد.
به گزارش سفرگو به نقل از مهر، غلامرضا عزیزی، در اولین کارگاه آموزشی و عملی تاریخ شفاهی که بامداد پنجشنبه ۳۰ مهر ۱۴۰۵ در هتل لاله تهران برگزار شد، به تشریح مبانی، اصول و خاصیت های این شیوه پژوهشی و انتقال تجربه های خود در این عرصه پرداخت.
عزیزی با تاکید بر ضرورت دستیافتن به درک مشترک از معنی و مفهوم تاریخ شفاهی، خاطرنشان کرد که هرگونه بیان شفاهی درباره ی گذشته را نمی توان تاریخ شفاهی دانست و میان روایت شفاهی تاریخ و تاریخ شفاهی بعنوان یک روش نظام مند پژوهشی تفاوت وجود دارد.
وی تاریخ شفاهی را روشی نظام مند برای گردآوری، حفظ، نگهداری و پردازش داده های شفاهی حاصل از گفتگو با کنشگران، شاهدان عینی، عاملان و افراد تأثیرپذیرفته از یک رویداد تاریخی تعریف کرد.
این عضو شورای سیاستگذاری تاریخ شفاهی، تمرکز بر واقعه تاریخی، تفسیر و بررسی اسناد بالادستی، واکاوی عمیق مسایل و چرایی رویدادها، تحلیل همه جانبه، گفت وگومحوری، کوشش برای کشف حقیقت، مستندسازی دانش مصاحبه شونده و استخراج داده ها از زوایای مختلف را از مهم ترین خاصیت های تاریخ شفاهی برشمرد.
عزیزی در جواب این پرسش که چرا باید به سراغ تاریخ شفاهی رفت، ضمن اشاره به محدودیت اسناد و مدارک تاریخی اظهار داشت: اسناد و مدارک موجود همیشه برای شناخت کامل یک رویداد کافی نیستند؛ چونکه امکان دارد تنها بخشی از واقعیت را بازتاب دهند و از بیان جزئیات، زمینه ها و چرایی اتفاقات ناتوان باشند.
او اضافه کرد: تاریخ شفاهی می تواند با روشن کردن دلیلهای و انگیزه های کنشگران، به اسناد تاریخی عمق ببخشد و زمینه درک دقیق تر رویدادها را فراهم آورد.
این پژوهشگر با طرح این پرسش که آیا وظیفه تاریخ شفاهی فقط ثبت اتفاقات و رویدادهاست، اظهار نمود: هنگامی که فردی بعنوان منبع اطلاعاتی در مقابل پژوهشگر قرار می گیرد، این فرصت فراهم می شود تا پرسش هایی مطرح شود که شاید پاسخی برای آنها در کتاب ها و اسناد مکتوب وجود نداشته باشد. در چنین فرایندی، تجربه ها، مشاهدات، مستندات و برداشت های فردی که در یک رویداد تاریخی حضور داشته یا از آن تأثیر پذیرفته است، ثبت و بررسی می شود.
تفاوت تاریخ شفاهی با خاطره نگاری
عضو شورای سیاستگذاری تاریخ شفاهی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی در تشریح تفاوت تاریخ شفاهی و خاطره نگاری اظهار داشت: در خاطره نگاری، فرد عمدتا روایت شخصی خویش را بیان می کند و با نوعی تک گویی مواجه هستیم؛ اما در تاریخ شفاهی، گفتگو با هدف پاسخ گویی به پرسش های تاریخی و ثبت اطلاعاتی شکل می گیرد که برای شناخت تجربه های جمعی و درک بهتر گذشته اهمیت دارند.
عزیزی با تاکید بر این که خروجی تاریخ شفاهی لزوماً به معنای تولید یک روایت تاریخی قطعی نیست، تصریح کرد: یکی از اهداف اصلی این فرآیند، کوشش برای کشف حقیقت و بررسی داستانها در کنار سایر شواهد و مستندات تاریخی است.
وی در ادامه، نقش مصاحبه کننده را در تاریخ شفاهی فراتر از ثبت گفته های مصاحبه شونده دانست و بیان نمود: مصاحبه کننده در این فرآیند، نقش مورخی را ایفا می کند که به شکل فعال پرسشگری می کند، از منبع تاریخی درباره ی گذشته می پرسد، با طرح پرسش های خلاقانه به بازسازی تصویری دقیق تر از رویدادها کمک می نماید و در پی شناخت واقعیت و کشف حقیقت است.
عزیزی پژوهش مقدماتی، شناخت سوژه، گردآوری اطلاعات درباره ی جغرافیا و شرایط زمانی و اجتماعی زندگی او، طراحی پرسش ها متناسب با موضوع، مدیریت و سامان دهی دانش مصاحبه شونده، رعایت اصول اخلاقی و برنامه ریزی برای نحوه پرداختن به موضوع را از دیگر الزامات مصاحبه در تاریخ شفاهی برشمرد.
وی تاکید کرد که رعایت این اصول می تواند به ثبت روایت هایی مستندتر و دقیق تر کمک نماید و زمینه بهره برداری پژوهشی از تجربه های فردی و جمعی را برای شناخت بهتر گذشته فراهم آورد.
به گزارش سفرگو به نقل از مهر، غلامرضا عزیزی، در اولین کارگاه آموزشی و عملی تاریخ شفاهی که بامداد پنجشنبه ۳۰ مهر ۱۴۰۵ در هتل لاله تهران برگزار شد، به تشریح مبانی، اصول و خاصیت های این شیوه پژوهشی و انتقال تجربه های خود در این عرصه پرداخت.عزیزی با تاکید بر ضرورت دستیافتن به درک مشترک از معنی و مفهوم تاریخ شفاهی، خاطرنشان کرد که هرگونه بیان شفاهی درباره ی گذشته را نمی توان تاریخ شفاهی دانست و میان روایت شفاهی تاریخ و تاریخ شفاهی بعنوان یک روش نظام مند پژوهشی تفاوت وجود دارد.وی تاریخ شفاهی را روشی نظام مند برای گردآوری، حفظ، نگهداری و پردازش داده های شفاهی حاصل از گفتگو با کنشگران، شاهدان عینی، عاملان و افراد تأثیرپذیرفته از یک رویداد تاریخی تعریف کرد.این عضو شورای سیاستگذاری تاریخ شفاهی، تمرکز بر واقعه تاریخی، تفسیر و بررسی اسناد بالادستی، واکاوی عمیق مسایل و چرایی رویدادها، تحلیل همه جانبه، گفت وگومحوری، کوشش برای کشف حقیقت، مستندسازی دانش مصاحبه شونده و استخراج داده ها از زوایای مختلف را از مهم ترین خاصیت های تاریخ شفاهی برشمرد.عزیزی در جواب این پرسش که چرا باید به سراغ تاریخ شفاهی رفت، ضمن اشاره به محدودیت اسناد و مدارک تاریخی اظهار داشت: اسناد و مدارک موجود همیشه برای شناخت کامل یک رویداد کافی نیستند؛ چونکه امکان دارد تنها بخشی از واقعیت را بازتاب دهند و از بیان جزئیات، زمینه ها و چرایی اتفاقات ناتوان باشند.او اضافه کرد: تاریخ شفاهی می تواند با روشن کردن دلیلهای و انگیزه های کنشگران، به اسناد تاریخی عمق ببخشد و زمینه درک دقیق تر رویدادها را فراهم آورد.این پژوهشگر با طرح این پرسش که آیا وظیفه تاریخ شفاهی فقط ثبت اتفاقات و رویدادهاست، اظهار نمود: هنگامی که فردی بعنوان منبع اطلاعاتی در مقابل پژوهشگر قرار می گیرد، این فرصت فراهم می شود تا پرسش هایی مطرح شود که شاید پاسخی برای آنها در کتاب ها و اسناد مکتوب وجود نداشته باشد.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب